پسمل مامانی و بابایی

خوش قدم مامان، الهی قربونت برم که وجودت تو زندگیمون سرشار از شادی و خیر و برکت... دقیقا مصادف با شونزده ماهگیت اثاث کشیمون به خونه ی خودمونه، باورم نمیشه، اینکه دیگه مستاجر نیستیم(حالا با اینکه تو این سه سال و نیم زندگیه مشترک فقط تو یه خونه بودیم ولی خب بازم اسمش مستاجر بود) و یه خونه برای خودمون داریم( یه خونه ی نقلی) ... امیدوارم که خدا درهای رحمت و برکتشو برای تمامیه بندگانش باز کنه... پیوست: شاید تو این چند روز کمتر بتونم بیام به وبلاگت سر بزنم شایدم نه ... بستگی به شرایط داره... ...

تقریبا شونزده ماه می گذره، شب تولدت، 14مرداد90، یه اس ام اس به تمام دوستان و آشنایان دادم که برام،برامون، دعا کنن، و پیامکهای از جنس محبتشون بهم آرامش داد... تا امشب دلم نیومده که از گوشیم پاکشون کنم، گفتم خالی از لطف نیست که اینجا برات به یادگار بذارم که بدونی چقدر همه دوسمون دارن... زن عمو سحر قبل از ارسال پیامک گروهی: سلام، چطوری،فردا شب این موقع پسرت پیشته، مواظب خودت باش، سعی کن امشب کمتر غذا بخوری تا فردا راحت باشی،صبح خواستی بری وضو بگیر، ما هم برات دعا می کنیم... به ترتیب ارسال میذارم... واقعا این پیامکها رو دوست دارم، واقعا... دختر عمه ی عزیزم مریم:سلام گلم، انشاالله به سلامتیو شادی، فردا عزیزمون کنارمونه انشاالله...

بابا جون مهدی اینبار یه سوغاتیه خاص برات آورده بود که نه تنها خودت،هممون ازش خوشمون اومد، تو هم که از ذوق سوغاتیه نازت نشستی تو چمدون... ...

من فدای این پسری میشما... ...

ابوالفضل مشغول فعالیت بازی در خانه... ابوالفضل مشغول صحبت تلفنی با خاله مریم... حالا ببین خاله چی می گی اینطور خمیازه می کشی!   ...

اینم یه عکس پف کرده ی پسری... صبح بخیر یا بهتره بگم ظهر بخیر عزیزم... دیشب با بابا موهاتو مرتب تر کردیم... ...

و باز محرم آمد... و این دومین محرمی بود که تو بودی و با حضورت خیلی چیزها رو برام معنا کردی... پسرم سیاه پوش امام حسین(ع)شد قربون اون دستهای کوچیکت برم که بدون کوچکترین آموزشی سینه می زدن دایی وحید در حین زنجیر زنی و شکار این صحنه توسط بابامحسن عکاس ...

پ پ پ: پونزده ماه و پونزده روز و پونزده ساعتیه مامان، وقتی پونزده ماه و پونزده روز و پونزده ساعتی شدی، رسیدیم شمال، و این سومین سفرت به زادگاه بابا محسن جون بود... اولین عکسی که با فلاشهای خودمون ازت انداختیم   ...